olifantendag
Doel van de dag: OLIFANTEN. Uit ons bed om 8uur, ontbijt on the road en op de afspraak om 9uur aan de klok in Kandy. Daar namen we een bus naar Kegalle waar al meteen 5 tuktuk's stonden te wachten . Ze klampen je telkens aan en vragen of je niet mee wil met hun, ook al moet je nergens naartoe, soms wat vervelend. Wij moesten deze keer wel naar de olifanten geraken dus lieten we ons meevoeren. 300Rs zei hij, niet van dachten wij en we zijn uiteindelijk voor 150Rs per tuktuk gegaan. :-) Aangekomen in Pinawela elephant orphanage waren we toch niet helemaal zeker dat dit het juiste was, want er waren 2 olifantenweeshuizen te bezoeken. Een beetje navraag, wat roepies en het was in orde. We gaan olifanten zien ? en niet alleen zien, maar ook aanraken er een ritje op maken en ze wassen in de rivier, een hele leuke ervaring. Het leek allemaal wel redelijk kunstmatig en niemand wist hoe hij zich moest voelen. Worden de dieren goed behandeld? Hebben ze geen pijn? Wordt onze inkom terug geïnvesteerd in de verzorging van de olifanten? We genoten toch van het ritje op de olifanten en trokken vele foto's, geniet maar mee als je ze bekijkt!
Er is nog een tweede olifantenweeshuis en daar wilden we ook graag eens gaan kijken. Opnieuw afbieden bij een tuktuk hauffeur en hop 3 km verder de straat af. Dit is het enige echte weeshuis van de overheid. Hier kan je ook een bezoek brengen maar kan je niet zo kort komen bij de dieren als wij dat deden. We zijn hier niet binnengegaan maar een vriendelijke man liet ons wel de plaats zien waarde olifanten de weg overstaken. Wij daar al lopend naartoe en we werden beloond voor deze inspanning. Op 2 meter van ons passeerden 20 olifanten van alle maten en gewichten. Kleintjes met hun mama, puberolifanten en zelfs een gehandicapte olifant met een stuk van zijn poot. GEWELDIG!!!
Olifanten: check, dubbel check! Tijd om iets te gaan eten en wat winkeltjes te bekijken (met 6 vrouwen kan dat ook niet anders). Toe we terug wilde gaan, werden we zo aangeklampt door tuktukchauffeurs, dat we er geen wilde nemen. We begonnen te voet aan de tocht. Na wat mooie uitzichten, een zijwegje naar een rivier en veel zweten, namen we toch maar een driewieler voor het laatste stuk. Terug in Kegalle. Daar kopen we nog even een pak koekjes en een fles water om de busrit te overleven en hop de bus in naar Kandy.
Daar even langs de winkels voor een alcoholische consumptie en wat droge koekjes. Dit nuttigden we op het terras van onze kamer, heel gezellig was dit! Tijd voor avondeten en omdat we al genoeg uitgegeven hadden besloten we om iets Sri Lankaans te gaan eten: lekker en goedkoop: kotu-roti is het geworden.
Deze avond sloten we af in een bar waar ook nog andere blanke toeristen zaten, naar mijn taalgevoel waren het Spanjaarden. Er stond geen muziek op en dus vroeg Sofie om een cd op te zetten of om de tv op een muziekzender te zetten. 'Geen probleem', zei hij. Even later stond er een live-band naast onze tafel!! Doeme toch, dachten we. Op dat moment zijn we even hard geweest en hebben we die mannen verder gestuurd, we waren namelijk niet van plan om die jongens hun cd te kopen en we hadden ten slotte niet gevraag om een live-band.
Tijd om naar huis te gaan en toch nog op tijd in ons bed te liggen. De dagen lijken allemaal zo lang als je vroeg opstaat en heel veel doet!
op schok met Aruna
Opgestaan om 6u om om 7.30u te vertrekken. Zo had Aruna het ons toch gezegd, maar om 7.30u nam hij een bord rijst met curry als ontbijt ?. Ik was ook nog aan het ontbijten hoor...
Aruna wilde ons graag meenemen en ons een paar speciale plaatsen laten zien. Zonder veel uitleg vertrokken we met het busje van het project. Na het tanken van 200 roepies (1l = 84roepies) vertrokken we langs hele hobbelige wegen, die alsmaar kleiner en hobbeliger werden: een ‘shortcut' heet dat dan. We kwamen langs hele mooie plaatsen waaronder een gigantisch meer, Kala wewa, in Aukana waar ook een gigantisch beeld van een staande Boeddha staat. Hie komt elke Sri Lankaanse boeddhist wel eens naartoe in zijn leven. Aruna wilde ons dit zeker laten zien omdat het minder toeristisch is en toch echt wel de moeite om zien en gelijk heeft hij. Dit beeld staat niet voor niets op de voorpagina van mijn reisgids!
Daarna reden we door naar een overheidsinstelling die veel bezig was met mensen- en kinderrechten. Ik snap nog altijd niet goed wat het nut er van was, maar zo zagen we ook eens hoe het er bij de overheid aan toe gaat in Sri Lanka, alles opt gemakske, leek mij...Aruna moest hier ook even zijn om iets te bespreken denk ik. Daarna moest hij ook nog ergens anders zijn, Thalawe, dus reden we daar naartoe. Hier is het nieuwe project van Aruna gelegen, naam: Samasewaya. Na een rondleiding en een babbeltje over de toekomstplannen, zaten we mee in de vergadering, een beetje saai want het was in het Sinhala... We kregen af en toe wel een vertaling van de leerkracht Engels. Dit lijkt me ook een leuk en zinvol project, opleidingen geven aan jongeren is echt heel nuttig want anders komen ze toch maar op straat terecht.
Terwijl het gigantisch hard was beginnen te regenen, liepen we naar de auto en reden we verder tot als de ‘van' vast zat in de gracht. Geen nood, met 2 sterke mannen(Aruna en mezelf) en 2 sterke vrouwen(Anne en Evelien) duwden we de auto zo de gracht uit. Kletsnat de auto in en richting Dambulla. Daar even naar de WC voor 10 Rs en dan de bus op naar Kandy. 2uur slapen dachten we, maar nee hoor de bus zat vol en het werd 2 uur rechtstaan. Tja, dan hebben we maar wat spelletjes gespeeld: ik ga op reis en neem mee, ik zie ik zie wat jij niet ziet, liedjes neuriën en raden,... De buschauffeur zetten ons af aan de tempel van de tand terwijl dat helemaal geen halte is (prachtig toch, even een praatje maken, connecties leggen en dat wordt meteen geregeld ?en onze huidskleur zit er sowieso ook voor iets tussen). Daar stonden Sara en Anneleen on al op te wachten, dan naar ons Hotelleke, even installeren, douchen en naar de Irisch Pub om iets (westers) te gaan eten: zalig zeker met een plaatselijk biertje erbij. Astrid en Sofie waren ondertussen ook aangekomen, heel gezellig, wa waren weer met ons 7 bij elkaar. Een hele toffe manier om het weekend te beginnen met alle verhalen die iedereen te vertellen had!
een leuk dagje
Elke dag Engelse les is iets te veel voor de jongens, want dan blijft er niet veel speeltijd meer over. Daarom beslisten we om 3 of 4 dagen per week Engels te geven en spelletjes te spelen op de andere dagen. Vandaag was zo een speeldag. We maakten er een doorschuifsysteem van en deelden de jongens in in 3 groepen. Evelien, Anne en ik namen dan elk een groep voor 30 minuten en daarna wisselden we. Bij evelien speelden ze een memory-spelletje met prentjes en woorden, bij Anne speelden ze Uno, en bij mij was het voetbal, hier vroegen ze toch al een paar dagen om.
Bij Evelien ging het spelletje redelijk goed, zei ze en iedereen vond het heel tof. Dat kunnen we zeker nog doen! Anne had de regels van uno heel schematisch op papier gezet zodat iedereen het zeker zou begrijpen. En inderdaad, op een paar jongens na, begrepen ze de regels en jonden ze vlot spelen. Ze amuseerden zich, zeker voor herhaling vatbaar. Het voetballen lukte al iets beter dan vorige keer. Ik liet ze eerst 2 passenspelletjes spelen zodat ze het principe van een pas doorhadden ;-). Daarna was het matchke: 2 tegen 2, ik was scheidsrechter. Om helemaal in de voetbalsfeer te komen had ik ook één van mijn voetbaltruitjes aangedaan. Dit vonden ze geweldig! Dat gaat volgens mij nog iets geven als ik die voetbaluitrustingen bovenhaal! ?
Na 1,5u spelen was het weer tijd voor de jongens om hun taakjes te volbrengen en daarna was het teatime. Deze keer waren het buitenstaanders die een grote termos thee, of was het chocomelk?? (niet echt te definiëren...) brachten. Ze hadden ook een 4-uurtje bij: een soort gepaneerde loempia met groentjes en vis denk ik, niet slecht!
Diezelfde, vriendelijk, Engels sprekende mensen kwamen ook 's avonds het eten brengen. GEEN RIJST, FEEST! Deze keer waren het noedels met kip, chilli, aardappelen en nog iets geel. Voor de pikante kip heb ik wijselijk bedankt, maar van de noedels met groentjes heb ik 2 maal bijgevraagd. Ik goed gegeten!
Ook straf: na het ‘dinner' krijgen de jongens meestal nog een cadeau'tje van de mensen die het eten brachten. Deze keer kreeg iedereen een lange broek en een polo. We keken even in de zakjes en dat zag er allemaal zeer mooi uit! Sommige broeken kosten zelfs 1200 roepies, duur voor hier! Volgens mij waren dat wel rijke mensen... De dochter had economie gestudeerd aan het universiteit en kon dus ook Engels. Wel eens leuk om zinnen te vormen in het Engels in plaats van alles uit te leggen met woorden en gebaren :-).
Na het eten vertelde Aruna ons ook nog dat we vrijdag mee mogen gaan met hem naar een buisnesmeeting in Dambulla. Deze zal gaan over kinderrechten. Eens in teressant om zien denk ik. Het is me wel niet helemaal duidelijk of dit in het Engels of Sinhala zal zijn ;-), we zien wel!
Dit weekend hebben we vrij en hebben we afgesproken met alle 7 studenten! We spreken redelijk centraal af in Kandy, bij Sara en Anneleen. We kunnen daar ook blijven slapen, dus gaan we van Dambulla rechtstreeks door naar Kandy. Zaterdag zullen we dan voor het eerst olifanten zien want dan gaan we naar het olifanten weeshuis!!! We kijken er naar uit!!! :-)
Nog een klein Engels lesje aan de oudere jongens en dan: Matroesjkas kijken met een glaasje Cola! Perfecte afsluiter!
Groetjes en ik wens jullie allen het allerbeste met de vriestemperaturen! Ik zit hier nog wel even te zweten in 30°C. (3 keer ‘bating' gedaan vandaag trouwens, zeer verfrissend! ;-))
Ah, en iedereen ook bedankt voor alle leuke reacties op de foto's en verhalen!! Heel leuk om lezen, zeker blijven doen, dankuwel.
Dennis
een lastig dagje
Een lastig begin van de dag. 's Nachts ben ik een paar keer wakker geworden, eerst door het geluid van een slijpschijf, dan van muziek, dan van pratende mannen. Ze waren hier 's avonds nog aan het werken aan de nieuwe badkamer...
Midden in de nacht opnieuw wakker geworden, dit keer van mijn maag die vreemd deed. Ik begon te zweten alsof ik de hele nacht was uitgegaan. Dit keer had ik mijn wekker gelukkig om 8u gezet en niet om 5.30u. Ik had en heb nog wat slaap in te halen. Toen ik opstond was ik nog steeds grogy, precies een kater van hier tot in Haasrode. Dan heb ik toch maar naar de eerste Dafalgan gegrepen.
Na een moeilijk ontbijt waarbij in enkel een boterhammetje met mangoconifuur kon eten begonnen we er weer aan: lesje voorbereiden voor na de middag als de jongens terug zijn. Dit keer was het thema: 'de dagen van de week'. Lesje voorbereid en terug mijn bed in voor 1.5uur. Dit heeft mijn hoofdpijn toch al gehalveerd.
Ook nog even zeggen: de mensen die het eten brachten voor 's middags waren er al om 10u!! de jongens komen van school tegen 14uur en eten dus tegen 14.15u. Ze hebben gewoon 4uur gewacht en ondertussen een uurtje gebeden met de monnik die hier al de hele week verblijft. Iedereen moest er toch eens mee lachen dat ze hier al zo vroeg waren.
Na het geven van het lesje hebben we mee ROTI'S gemaakt. Een soort hartige pannenkoeken, heel lekker en eens iets anders dan rijst. Deze avond waren er geen mensen die eten kwamen brengen dus moesten we het zelf maken. Het was de monnik (een vrouw trouwens) die het eten gesponsord heeft. Het is eigenlijk altijd gezelliger en er heeft een meer familiale sfeer als er geen mensen van buitenaf eten komen brengen. Alles is wat gemoedelijker, we bidden/mediteren alleen met de jongens en de monnik, veel gezelliger, ook al duurt dit 45minuten.
Tijdens de huiswerksessie voor het eten, liet ik Sehan zijn Engels afwerken. Als hij daarmee klaar was, kwam hij zelf nog extra oefeningen bijvragen! Dat vond ik toch even opmerkelijk, ik denk niet dat er veel kinderen dat zouden doen in België.
Nu nog even tv kijken, internetten en dan op tijd in mijn bed, alhoewel het is weer al 0.17u. Morgen weer om 8u wekker, ik wacht voorlopig terug even met opstaan om 5.30u... Hoofdpijn in zo goed als weg, nu hopen op een goede nacht!
Slaapwel! xx
bezoek aan Boeddha in Dambulla
Ons eerste vrij weekend vanaf dat we in House of Light zitten. Hier hebben we stiekem toch ook al naar uitgekeken. Het is zeer fijn hier, maar om zo 24/24 op dezelfde plaats te zitten, dat ben ik niet gewoon. We zijn dus naar Dambulla gegaan. Een stad als eens andere hier in Sri Lanka, maar wel met een paar boeiende plaatsen. We namen de bus vanuit Melsiripura (Aruna hielp ons nog even de juiste bus te nemen) rechtstreeks naar Dambulla. Wat een ritje was dat weer! De weg was, naar plaatselijke normen echt goed, toch nog een heel gehobbel. Dat komt uiteraard ook door de zotte rijstijl van alle chauffeurs hier!
In het station van Dambulla zochten we meteen een tuktuk die ons naar de Golden Temple wilde brengen. In de reisgids stond dat we voor dat ritje tussen de 70 en de 100 roepies mochten betalen. De chauffeur zie eerst 150, wij stelden meteen 80 voor en het was in orde. Goeie deal dus! We maken er wel een sport van om zoveel mogelijk af te bieden bij de tuktuk's!
Imposant was dat mega-Boeddhabeeld! Het is de grootste zittende Boeddha ter wereld(30m hoog), die staat ook weer al op mijn palmares. Hij staat op een gebouw, waarin een museum is. Daar zijn we even gaan kijken. Op de wereldkaart die daar hing na, was er niet veel speciaals. De kaart dateerde ofwel van in het jaar toebak, ofwel zijn ze hier niet echt op de hoogte van de geografie van Europa. België was niet te vinden!
Toen we aan het beeld kwamen waren er een paar mensen die ons iets aanwezen maar wij dachten dat ze weer naar ons, de westerlingen aan het wijzen waren of dat ze ons iets wilden verkopen/aansmeren zoals gewoonlijk. We negeerden ze en begonnen aan de calvarietocht naar boven onder een brandende zon. Om de Boeddhistische grottempels te mogen betreden daar boven, moest je je schoenen uit doen. Ondertussen loop ik al 7/8 of soms 8/8 van de tijd op blote voeten dus lastig vind ik dat niet. Schoenen uit dus en in bewaring geven aan die kerel. Hij bewaart ze voor 25 roepies per paar, toch zo een €0.16. Wij naar binnen of dat dachten we toch! 'No ticket??' geen ticket gekocht, dat moest blijkbaar benden... Die mensen van daarstraks wilden misschien toch wel helpen. Schoenen aan en wij terug naar beneden, 20 minuten. Ticket kopen voor 1200Rs en weer 30 minuten naar boven met een hellingsgraad van 40%, de smysberg was er niets tegen. Afgepeigerd en opnieuw die schoenen uit om dan toch binnen te mogen en de cavetemples te bekijken, zeer mooi!! Veel Boeddhabeelden die toto de verbeelding spreken. Bij het wandelen hadden we nog 2 appels en 2 mango's gekregen van een oude vrouw. Die wilden we offeren aan Boeddha. In ruil daarvoor, vroeg een man bescherming voor ons. We kregen ook een draadje rond onze pols dat voor bescherming moet zorgen. Het is wel nodig dat je hier in geloofd als je elke dag in dit verkeer moet zitten.
Dan met de tuktuk naar een mooi Arboretum dachten we, dat stond zo ook in de reisgids. Niet dus. Ons Meerdaelwoud is 10x mooier! Niets speciaals gezien...
Tenzij natuurlijk de vlaamse fotografe die we ontmoette in het vliegtuig. Die was daar ook!! Hoe zot was dat, dat we elkaar daar opnieuw tegenkwamen, niet te geloven. We wisselden nummers uit en vertrokken terug naar Melsiripura, ongeveer 1 uur op de bus, voor 40 roepies per persoon.
Volgend weekend weer vrij, dan waarschijnlijk naar een ander weeshuis, deze keer wel voor olifanten. Die fotografe, Michele, zullen we ook vragen om mee te komen.
gevulde dagen
Weer opgestaan met de mannen om 5.30u. Nu heb ik eens kunnen zien wat ze doen voor ze naar school gaan. Allerhande taakjes: vloer vegen, kleren wassen, fruit van de tuin laten proeven aan mij(nelli, stervruchten, mango's,...). Voor de rest hangen sommige jongens wat rond, kijken ze naar de zonsopgang en nemen ze de tijd om wakker te worden. Met een theetje in de hand lukt me dit vrij goed! Gelukkig drink ik graag thee, in tegenstelling tot Anne die daar al stilaan genoeg van heeft :-), geen probleem dan drink ik er 2!
Tegen 6.30uur is het tijd voor het ontbijt. Soms wordt dit ook door buitenstaanders gebracht, anders zorgen we er zelf voor. Als dat op is, maken ze zich klaar om naar school te gaan. Leuk om zien wel met hun blauwe broek, wit hemd en rode das. Om 7.05u vertrokken ze dan allemaal samen, te voet naar school. Omdat ik het nog niet zo goed aankan, ben ik om 7.10u terug in mijn bed gekropen tot 8.15u. Dan heb ik ontbeten met Anne en Evelien. Na mijn wekker af te zetten, ben ik wel terug in slaap gevallen tot als Asoka (vrouw van Aruna) mij is komen wakker roepen, of was het Tilaka (de huisvrouw, bijlesleerkracht, en een harde werkster!)
Mijn voormiddag:
- Schriftjes verbeteren
- Les voorbereiden
- Naar dorpje gaan met Nihal en Ranga
- Kleren wassen
's middags hebben we terug samen met de jongens gegeten. Het was lekker en niet te 'hot'. Normaal gooien ze hier overal chilli tussen!! Het is trouwens heel fijn om tussen de mannen te zitten om te eten in plaats van apart aan een tafel. Ik ga er precies weer een pak vrienden/broers bij hebben!
Namiddag:
- Engelse les
- 'teatime'
- Naar dakterras boven de kamers van Auna's famillie gaan kijken, mooi uitzicht!
- Teen verzorgen die ik daar aan een scherpe steen gestoten had
- 'Bating' + uitleg van Damith; 'Belgium, you shower, no bating?' -'Yes' - 'look, like this, yes' - 'this, no'! das duidelijk denk ik hé!
- Dinner:
Samen met de jongens. Vanaf nu zullen we elke keer samen met de jongens eten denk ik, of toch zo lang onze magen het volhouden. Bij mij gaat het tot nu toe allemaal zeer goed.
Ik zat naast Kasun en had hem gevraagd om me te zeggen wat pikant is en wat niet. Zo wist ik wat ik kon eten. Elke keer valt het opnieuw op hoe zorgzaam die mannekes kunnen zijn, mooi om zien.
De vrouw die mee het eten rondbracht vroeg aan Kasun of ik zijn beste vriend was, 'ja' zei hij met een brede glimlach, geweldig toch! ;-)
Ondertussen zijn er al drie plaatsen gereserveerd waar ik mijn volgende maaltijden zal nuttigen: naast Nadun, Dulats en Nihal.
Feestdag
Vandaag was het de maandelijkse feestdag van de volle maan, niemand moet gaan werken, niemand moet naar school. De jongens krijgen zelfs een half uur meer slaap, ze moeten nu pas opstaan om 6uur!! De vorige dagen sliepen wij steeds tot 8 of 9uur, maar nu zag ik mijn kans om eens mee op te staan met hun. Ze beginnen de dag met tanden poetsen aan de grote wasbak, ik dus ook. Vandaag was het abnormaal koud zeiden ze. Het was dus wachten tot als de zon opkwam tegen 6uur ongeveer, dan begon het pas warmer te worden. Ik kon zelf ademwolkjes zien ;-), ik voelde me terug even in België.
Terwijl de jongens wat in de tuin werkten en de vloer veegden, deed ik een babbeltje met Aruna. Hij vertelde me dat de opwarming van de aarde er voor iets tussenzit. We hadden het ook over de geschiedenis van House of Light en ook over de toekomstplannen. Het komt er op neer dat de overheid dwars ligt door allemaal regels op te leggen, dat ze helemaal geen steun bieden en dat er voor alles veel centen nodig zijn. Als je bij de jongens woont en leeft, besef je wel dat Aruna een goede visie heeft en dat dit een zeer goed initiatief is. De toekomstplannen die hij heeft zijn ook zeer goed voor de ontwikkeling van de jongens en voor de ontwikkeling van de plaatselijke bevolking. Nu al komen er bijna elke dag vrouwen kooklessen en naailessen volgen in House of Light. Elke vrijdag gaan er een soort karatelessen door, en 4 op 7 dagen is er bijles voor sommige kinderen met een plaatselijke leerkracht. Op termijn zullen er ook computerlessen bijkomen en zal er een bibliotheek komen. Allemaal ter beschikking voor wie wil.
Om 10u gaf ik een Engelse les aan de oudere jongens die niet naar school gaan. Dit zijn Rajesch, Nihal en Ranga. Die laatste kon er niet zijn omdat hij een werkje moest doen. Nihal is 18 jaar en een hele vriendelijke kerel. Ik kan alles aan hem vragen, hij zal altijd zijn best doen om alles met hand en tand uit te leggen. Hij legt me steeds uit hoe het dagelijks leven en de plaatselijke gebruiken hier in zijn werk gaan: tanden poetsen, bad nemen, kleren wassen, tijdsindeling, vertalingen in Sinhala en Engels,... Handig!!
Tegen 14uur, na het middageten, begonnen we dan aan onze Engelse lesjes voor de rest van de jongens. Diegenen die wel naar school gaan dus (telkens de voormiddag). Na de eerste les van gisteren, hebben we ze ingedeeld in niveaugroepen. Ik nam, zoals gisteren, de oudste groep. Toffe mannen!! En ze leren nog snel en goed ook, misschien zelfs beter dan dat ik Sinhala leer :-s.
Na wat spelletjes met de boys was het leuk om gewoon wat tijd met hen door te brengen; koeien naar de stal brengen, daar blijven plakken en wat babbelen, 'bating' (bad nemen) en blijven plakken, een bamboeboom planten, naar volle maan kijken,...
Weer een drukke dag met af en toe wat rust tijdens 'teatime', 'Boeddha-praying', 'push-game' (stronten),...
Nog eens op tijd men bed in en morgen om 5.30u proberen op te staan, Boeddha sta me bij!!
8 november
Anne en Evelien hadden al gezegd dat ze nog niet mee zouden opstaan en toen mijn wekker ging besloot ik ook dat het voor een volgende keer zou zijn ;-).
's Morgens waren de jongens naar school en kregen de vrouwen naailes in het huis. We gingen eens kijken en zeiden 'lassenai'. (mooi)Het zijn ook echte kunstwerkjes dat ze maken. Toen kon Anne even uitpakken met het maken van een vriendschapsbandje. Ze waren toch een beetje onder de indruk, zeker toen ze het om hun arm kregen.
Daarna hebben we een brainstorm gehouden over wat relevant is om met de jongens te doen: toffe spelletjes, leuke lesjes, knutselactiviteiten, Engelse verhaaltjes,...Toen Aruna tegen 16u terug kwam van zijn werk, lieten we onze voorstellen zien. Hij vond het allemaal goed en benadrukte nog eens dat we heel vrij zijn in onze keuze. Hij merkte ook op dat het zeer nuttig is voor de jongens om Engels te leren en dat het ook voor de Oudere jongens (14jaar tot 18jaar) nuttig is om veel gesprekjes en dialoogjes te doen in het Engels.
De boys kwam in hun schooluniform terug van de les tegen 14u, dan was het etenstijd of toch na het bidden. Daarna speelden we enkele spelletjes zoals 1,2,3 piano, Chinese voetbal, hoger lager en stronten met de kaarten. Tegen 16.30u was the playtime over en moesten ze aan hun taakjes beginnen: in de tuin werken, borstelen, bloemen plukken om te offeren aan Boeddha, kleren wassen, ‘douchen'. Tegen 17u was het dan tijd om aan het huiswerk te werken, hier helpen we ook waar we kunnen. Al de krullen en krollen in hun schriftjes zijn wel niet aan ons besteedt, maar als er Engels geleerd moet worden, staan we klaar!
Leg: kakule
Head: olue
Hair: condé
Eyes: esé
Nose: nahaje
Mouth: katte
Tanden: datte
Arm: ate
Hand: alle
Finger: angille
Ear: kane
Dit zijn een paar woordjes die ik al leerde samen met Gagane, de zoon van Aruna. Hij leert ze in het Engels, ik in het Sinhala.
Er was vandaag ook een vrouwelijke monnik op bezoek. Ze leidde de gebeden voor het avondeten. Wij deden mee, ook al verstonden we er geen jota van. Het was weer een hele speciale ervaring.
'S Avonds nog even tv kijken met iedereen en dan ons beddeke in, of toch nog even een Yatzee'ke spelen, we zullen zien!
Dennis, Anne en Evelien