Doel van de dag: OLIFANTEN. Uit ons bed om 8uur, ontbijt on the road en op de afspraak om 9uur aan de klok in Kandy. Daar namen we een bus naar Kegalle waar al meteen 5 tuktuk's stonden te wachten . Ze klampen je telkens aan en vragen of je niet mee wil met hun, ook al moet je nergens naartoe, soms wat vervelend. Wij moesten deze keer wel naar de olifanten geraken dus lieten we ons meevoeren. 300Rs zei hij, niet van dachten wij en we zijn uiteindelijk voor 150Rs per tuktuk gegaan. :-) Aangekomen in Pinawela elephant orphanage waren we toch niet helemaal zeker dat dit het juiste was, want er waren 2 olifantenweeshuizen te bezoeken. Een beetje navraag, wat roepies en het was in orde. We gaan olifanten zien ? en niet alleen zien, maar ook aanraken er een ritje op maken en ze wassen in de rivier, een hele leuke ervaring. Het leek allemaal wel redelijk kunstmatig en niemand wist hoe hij zich moest voelen. Worden de dieren goed behandeld? Hebben ze geen pijn? Wordt onze inkom terug geïnvesteerd in de verzorging van de olifanten? We genoten toch van het ritje op de olifanten en trokken vele foto's, geniet maar mee als je ze bekijkt!

Er is nog een tweede olifantenweeshuis en daar wilden we ook graag eens gaan kijken. Opnieuw afbieden bij een tuktuk hauffeur en hop 3 km verder de straat af. Dit is het enige echte weeshuis van de overheid. Hier kan je ook een bezoek brengen maar kan je niet zo kort komen bij de dieren als wij dat deden. We zijn hier niet binnengegaan maar een vriendelijke man liet ons wel de plaats zien waarde olifanten de weg overstaken. Wij daar al lopend naartoe en we werden beloond voor deze inspanning. Op 2 meter van ons passeerden 20 olifanten van alle maten en gewichten. Kleintjes met hun mama, puberolifanten en zelfs een gehandicapte olifant met een stuk van zijn poot. GEWELDIG!!!
Olifanten: check, dubbel check! Tijd om iets te gaan eten en wat winkeltjes te bekijken (met 6 vrouwen kan dat ook niet anders). Toe we terug wilde gaan, werden we zo aangeklampt door tuktukchauffeurs, dat we er geen wilde nemen. We begonnen te voet aan de tocht. Na wat mooie uitzichten, een zijwegje naar een rivier en veel zweten, namen we toch maar een driewieler voor het laatste stuk. Terug in Kegalle. Daar kopen we nog even een pak koekjes en een fles water om de busrit te overleven en hop de bus in naar Kandy.
Daar even langs de winkels voor een alcoholische consumptie en wat droge koekjes. Dit nuttigden we op het terras van onze kamer, heel gezellig was dit! Tijd voor avondeten en omdat we al genoeg uitgegeven hadden besloten we om iets Sri Lankaans te gaan eten: lekker en goedkoop: kotu-roti is het geworden.
Deze avond sloten we af in een bar waar ook nog andere blanke toeristen zaten, naar mijn taalgevoel waren het Spanjaarden. Er stond geen muziek op en dus vroeg Sofie om een cd op te zetten of om de tv op een muziekzender te zetten. 'Geen probleem', zei hij. Even later stond er een live-band naast onze tafel!! Doeme toch, dachten we. Op dat moment zijn we even hard geweest en hebben we die mannen verder gestuurd, we waren namelijk niet van plan om die jongens hun cd te kopen en we hadden ten slotte niet gevraag om een live-band.
Tijd om naar huis te gaan en toch nog op tijd in ons bed te liggen. De dagen lijken allemaal zo lang als je vroeg opstaat en heel veel doet!