En tis gedaan

Hier dan toch nog een laatste bericht.
De vlucht is goed verlopen, ik ben veilig en wel in België en dat al voor 5 dagen. De familie is al bezocht, de vrienden hebben mij verwelkomt en zelfs mijn eerste voetbaltraining heb ik al achter de rug.
Het is vreemd om terug in mijn thuisland te zijn, het lijkt wel of ik hier nooit ben weggeweest...
Ik enorm veel geleerd op deze 6 onvergetelijke maanden. Dit avontuur met al zijn verschillende facetten zal ik nooit van mijn leven nog vergeten. Ik ben ontzettend blij dat ik al die fijne en vriendelijke mensen daar in Sri Lanka ontmoet heb en dat ik met hen heb kunnen samenleven of samenwerken.
Ook vond ik het goed dat ik de mensen op mijn projecten heb kunnen helpen. Niet alleen door mijn aanwezigheid en door mijn inspanningen, maar ook door jullie inspanning onder de vorm van financiële steun.

BEDANKT voor die steun en natuurlijk ook voor alle mentale steun die jullie mij gaven door mijn blog te lezen, reacties te plaatsen, mailtjes te sturen of af en toe eens te skypen!
Mama en papa! Ook enorm bedankt om mij deze kans te bieden.

Tot binnenkort iedereen!

Dennis

Terug naar (mijn Sri Lankaans) huis

Het is paasvakantie dus kunnen we geen stage meer doen in de school in Ja-Ella. Daarom was deze week ideaal om terug naar House of Light te gaan, mijn thuis in Sri Lanka!
Het was een heel blij weerzien met mijn broers(mali's), zussen(nangi's), mama(ammah), opa(sieja) en oma(aatschie). Zij waren niet de enigen die ik daar zag. Ook Sam, een vrijwilliger van vorig jaar en 3 vrijwilligsters van Denemarken waren daar. Zij hebben zich vooral beziggehouden met het opfleuren van het huis (zie foto's). Anne en Evelien zijn 3 dagen later dan mij aangekomen.

Ik leefde nog een week mee met de weesjongens en daar hoorde weer veel bij: volleyballen, koeien naar de wei(lege rijstvelden) brengen en terug gaan halen, turnen, golven, samen eten, over het leven praten in gebrekkig Engels, samen naar het dorp gaan voor boodschappen, cricketten, Sri Lankaans koken, douchen aan de wasbak, Boeddha -bidden, een Tsunami-alarm!!,... en Nieuwjaar vieren natuurlijk!!
Want op 12 en 13 april vierden we Sinhala en Tamil Nieuwjaar. Dit gaat gepaard met zelf gemaakt (en ook gekocht) vuurwerk, veel eten en dan vooral onsmakelijke koekjes, naar de tempel gaan in onze zondagskleding en op TV kijken naar de ‘brood en spelen' die dan gehouden worden.
De dag voor we vertrokken, liet Aruna ons een heel speciaal boompje planten dat voor altijd onze boom zal zijn. Ook de Deense meisjes plantten er één. We waren er heel fier op en we waren Aruna ook heel dankbaar voor dit mooie gebaar.
Op de laatste dag deelde ik nog het grootste deel van mijn kleren uit aan de grootste jongens. Hun ‘kiekeborst' was soms wel iets te smal maar daar trokken ze zich niets van aan en namen de kleren gretig aan.
Nog een groepsfoto, iedereen nog eens stevig vastpakken, een paar traantjes pinken en met een lege rugzak vol mooie herinneringen en nieuwe vrienden en familie de bus op. Daar was het heel stil...Anne, Evelien en Dennis vertrekken uit House of Light.

Van het ene avontuur naar het anderen. We waren nog maar net thuis van House of Light of ik maakte mijn rugzak al opnieuw om het project van Sofie en Astrid (twee medestudenten) te gaan bezoeken. Zondag avond (na een busrit van vijf uurtjes) arriveerden we in Matara, de verblijfplaats van Sofie en Astrid. Maandagochtend vertrokken we in de vroege ochtend richting Banagala. Banagala is een klein dorpje op de top van een berg waar een theeplantage ligt. Terwijl de vaders en moeders werken op de theeplantages vangen Sofie en Astrid, samen met een vaste leerkracht, de kinderen op in het schooltje. Hun taak is om lesjes te geven, spelletjes te spelen en de kinderen een zo tof en leerrijk mogelijke tijd te geven. Dit is ook de plaats waar ik 2 maanden geleden al geweest was en mee stage gelopen had.

Ik wilde nu per se terug gaan om goeiedag te zeggen en enkele cadeautjes te geven want het leven in de theeplantages is hard en er heerst veel armoede. Sofie en Astrid waren deze week druk in de weer met het opfleuren van de muren, stoeltjes en schoolbanken. Daarom namen Anne en ik de lesjes en spelletjes over. Ondanks de veel problemen die de kinderen ondervinden, zijn ze héél leergierig, enthousiast en dankbaar. De dag vloog om! 's Avonds konden we genieten van een prachtige zonsondergang in de overweldigende natuur.

De volgende dag hielpen we Sofie en Astrid met verven en schuren en vanaf 9u gaven we weer lesjes aan de kinderen. We deelden nog zeepjes, tandenborstels, tandpasta en snoepjes uit die we beneden in het dorp voor hen gekocht hadden, bedankt Sponsors! Omdat ik op deze plaats, zoals in House of Light, ook een beetje mijn hart verloren heb, deelde ik hier mijn tweede set voetbaltruitjes uit aan alle kindertjes. Ze waren er ontzettend blij mee maar vonden ze wel redelijk warm. Diezelfde avond kwamen ze al van pas want de temperatuur daalde fel door de vele regen! Dankuwel Stormvogels Haasrode!!

Er kwam veel te vlug een einde aan deze twee leuke dagen. Stage in alle vormen en kleuren zit er nu officieel op. Met pijn in het hart hebben we afscheid genomen van onze jongens in House of Light, van de kinderen in Ja-Ella en nu van de kinderen in Banagala. Aan alles komt een einde, ook aan de leuke dingen, helaas. We hebben er enorm van genoten. Nu is het tijd om afscheid te nemen van Sri Lanka zelf, de natuur, de winkeltjes, de mensen, de bussen, de zon (of regen),...
De dagen die volgenden genoten we van onze laatste dagen op het strand, eerst in Tangalle en daarna in Mirissa. Soms werden we verrast door een tropische storm en moesten we schuilen. We bezochten de haven van Tangalle en ook het bekende ‘blowhole', daar zagen we water verschillende meters in de lucht spuiten. Zondag arriveerden we terug in ons huisje en zagen we ons Evelien terug die ijverig voor school had gewerkt.

Maandag gingen we onze laatste inkopen doen: de laatste keer naar de groentemarkt, de laatste keer naar de fruitmarkt, de laatste keer naar de supermarkt, de laatste keer een juice'ke voor €0.60 bij het ‘Joes café',... In de namiddag begonnen we aan onze valies. Het was spannend, maar we denken er alles net in te krijgen. Hierna begonnen we aan de voorbereidingen van de barbecue (jawel, we durven onszelf nu en dan wel eens te verwennen). Groentjes à volonté, pastaslaatje, kipsaté's, scampi's, worstjes,...

De laatste blog komt er dus ook bijna aan, maar ik weet nog niet wanneer... misschien de laatste dag in Sri Lanka of de eerste dag terug in België...wat denken jullie?
Geniet van defoto's

Boven de wolken, op gelijke hoogte met de maan

Om er te geraken moesten we eigenlijk al een calvarietocht ondernemen. Onze buren gingen winkelen in Colombo en waren zo vriendelijk om ons tot daar mee te nemen. Om 16.30u namen we de bus naar Ratnapura die al snel héél vol zat, gelukkig hadden wij zitplaatsen. Ik had zelfs een ‘schoon' plaatsje kunnen bemachtigen. ;-) Er kwamen als maar meer mensen en de bus werd voller en voller. Ik kreeg allerlei lichaamsdelen tegen mij gedrukt waarvan ik niet wil weten welke het waren. Die bus begon dan ook nog eens meer op een sauna te lijken. Door mijn bezwete rug had ik ongewild zelfs het vuile zitje gekuisd...
In het holst van de nacht(naar Sri Lankaanse normen toch) om 22.30u moesten we nog op zoek naar een WC (in een privéziekenhuis), avondmaal (SL toastbrood met chocolade en vervoer naar de voet van de berg (45min tuktuk).

Daar lagen ze dan, de eerste trapjes van de Sri Pada (Adam's Peak). Nog een fotootje met ons drie en hopaaa, onze boeddhistische pelgrimstocht begon en dat op goede vrijdag nog wel, het ook tegelijk ook wel Poyaday.
TRAPPEN.
Licht hellend, uit beton en ongelijk. We stopten om het half uur om de rugzakken te wisselen en om het uur voor een bevoorrading van water en SL powerbars (soort Snickers zonder chocolade). Als herboren waren we telkens na elk uur of toch voor even. We gingen alledrie door aan een stevig tempo ook al veranderde de stijl van trappen af en toe. Dan weer stijle trappen, dan vlakkere om de bocht nog trappen en om af te sluiten nog trappen. Soms 30°, soms 40° en op het einde 80° stijl. ZOT. We kwamen met ons drie samen aan. Moe, uitgeput en koud, maar klaar om Boeddha te ‘worshippen' en de zon te zien opkomen. We hadden ongeveer 5 uur gewandeld naar de top en tegen 5.15 begonnen er al wat zonnestralen door de wolken te priemen maar ik kon mijn slaap niet meer bedwingen. Ik viel al rechtstaand in slaap en moest mezelf redden om niet van de trappen te vallen. Ik zette me neer in foetushouding om niet te onderkoelen en gunde mijn oogleden wat rust. Tegen 6u kwam de zon er door en genoten we van het prachtige schouwspel van rood, geel en oranje licht en van opkomende warmte. HEMELS! We genoten nog even en trokken wat foto's.

Wat daarna volgde leek eerder op de HEL. Opnieuw trappen! Deze keer neerwaarts langs de andere kant van de berg, richt de stad Hatton. Mijn benen trilden van mijn lichaam en we namen af en toe pauze met een theetje als ontbijt.
Na 2uur en half waren we beneden en namen we een bus die ons naar het treinstation bracht. Toen die in ‘gang' geduwd was konden we genieten van het prachtige uitzicht of toch die paar minuten dat ik tijdens die veel te hobbelige rit niet in slaap viel.
Wat volgde was de nacht die we niet hadden gehad, een treinrit van 6uur naar Colombo. We werden naar eerste klasse geleid en volgden onze slaapkoppen die zachte slaapzetels zagen. Het was dan wel iets duurder maar hier konden we wèl slapen. Een Duitse vrouw bestelde een koffietje in de trein en kreeg dat mooi opgediend. De trein begon terug te rijden en meteen was er algemene hilariteit toen er nog maar de helft in haar kopje zat. We grapten wat in het rond en die vrouw speelde het spel 'hou zoveel mogelijk koffie in je tas' .En de trein? Die bleef maar schokken...Tja, Sri Lanka...Het uitzicht was dan weer prachtig en de slaapzetels ook...

In Colombo hadden we gereserveerd in ons geliefde hotel: de Cinnamon. We douchten er in de fitnessruimte en deden onze meegesleurde avondkledij aan. Het beste buffet van Sri Lanka was open voor onze hongerige magen. We genoten van het opdoen van verloren calorieën en legden ons nog even in de luxezetels. (Dankuwel Meter en Bompa voor de sponsoring hiervan :-))

Twee bussen, een tuktuk en 32uur later kwamen we weer aan in ons huis. 38uur hadden we ons bed niet gezien en dus kropen we maar snel onder ons muskietennet. Naast alle mooie herinneringen heb ik vandaag (7 en 8/04) nog steeds verzuurde kuiten. Ik zal het maar zien als een goede training en een geweldige ervaring, maar toch niet meteen een tweede keer denk ik...

foto's

De laatste loodjes...

De laatste echte stageweek is een voorbij want de paasvakantie begon op 5 april. Maandag en dinsdag vervulden we onze laatste taken. Zo moest Evelien gewoon op 40 minuten tijd een dansje aanleren aan de kinderen van het lager onderwijs. Ze vernam dit nieuws slechts 5 minuten op voorhand. Gelukkig is improviseren ons niet vies. Anne maakte afspraken met elke leerkracht van het lager onderwijs om de laatste ondersteunende middelen (die ze ontworpen heeft voor de klas) door te nemen. Ook regelde Anne een leerkrachtenvergadering voor de volgende dag. Ik zorgde er samen met de kinderen voor dat de workshop, al het materiaal en de tuin opgeruimd en gekruist was. Zo konden ze alles achterlaten om de vakantie te starten. Bij wijze van dank en steun en ook als herinnering kocht ik nog enkele zelfgemaakte borstels.

Tussen al dit was er nog tijd om nog plezier te maken met de kinderen. De Sri Lankanen vieren Sinhala- en Tamil-Nieuwjaar van 12 op 13 april. Naar aanleiding van dit groot feest organiseerde de school voor de kinderen diverse traditionele spelen, zoals: blikken werpen, touwtrekken, geblinddoekt bloempotten stukslaan,...
Als afsluiter kregen al de kinderen een bord vol desserten om u tegen te zeggen. Normaal kan ik mij niet inhouden bij desserts maar dat was nu even anders. Ik maakte een selectie van de lekkere dingen en nam daar overal de helft van, ‘eti': zei ik wel 5 keer.(genoeg) We namen afscheid van de kinderen, de leerkrachten en het andere personeel en trakteerden hen op Belgische chocolade (dankjewel mama Evelien voor deze mee te sleuren) en bananencake.

...wegen niet zo zwaar.

foto's

Er is weer veel gebeurd in binnen- en buitenland

En of we er weer ingevlogen zijn!! Datte!

Voila, de vakantie zit er weer eventjes op en we hebben al weer heel wat verhalen klaar. Deze keer hebben we met ons drie (Anne, Evelien en ik) ons tekstje voor blog geschreven. Geniet er van!
Heeft u het al gehoord?

DAT Dennis Evelien en Anne hun eerste officiële adres zich in Sri Lanka bevindt. Wie doet beter? Het huurhuisje is gelegen in een beschermde woonwijk, die luistert naar de naam ‘Nivasipura'. In de woonwijk hebben we heel wat Sri Lankaanse buren (enkel!), toffe kleine restaurantjes, een kapper (die Dennis niet nodig heeft: zie later), een bakker, de blaffende honden en jawel een looppiste (opnieuw: zie later).

DAT we iedere avond zeer gezond koken, gaande van groentenstoofpotjes, tot koude schotels, broodjes gezond, kipfilet... We testen zelfs onze Sri Lankaanse kookkunsten en maken Wambetoe, Paripoe, Kan-Kun!

DAT ons ontbij uit vijf keer meer ingrediënten bestaat dan de afgelopen drie maanden. We eten smeerkaas, twee soorten confituur, CHOCO (Nutella + duopasta van de aldi), koffie, chocolade, speculaas,.. Als afsluiter houden we toch vast aan onze SL routs en eten buffalo curd ( yoghurt) met vers fruit. (Natuurlijk eten wie niet alles op enen boterham hè)

DAT we het zotste bezoek ooit hebben gehad. Zo is Anne haar nonkel even langs gekomen om spaghetti te eten, een pintje te drinken, een dikke knuffel te geven om dan terug richting luchthaven te vertrekken!

DAT we onze was niet meer moeten doen in de koeienbak met het sunlightzeepje, maar dat we onze was scheiden in drie delen (30°-40°-60°) om het vervolgens in het WASMACHINE te smijten! Luxe alommmmm...

DAT we onze sportiviteit opnieuw hervatten en drie keer per week onze loopschoenen aantrekken en éénmaal per week baantjes trekken in ons zwembad (dat gelegen is in onze woonwijk). We zijn ook actief bezig met krachttraining. Zo sleuren we wel met 8 kilo groenten, fruit, melk en andere voedingsmiddelen mee gedurende 3 busritten, 1 tuktukrit en 4 km bivak.

DAT Dennis zijn haren toevertrouwd heeft aan een halve Sri Lankaanse kapster met Belgische roots (of omgekeerd). Gelukkig was Boeddha aan zijn zijde.

DAT we een bezoek brachten aan de grootste bibliotheek van Colombo (hoofdstad) in de hoop nuttige informatie te vinden. We belanden echter in een prehistorische bibliotheek die bestond uit boeken die dateren van voor onze geboortedatum! Gelukkig konden we nostalgisch kartonnen boeken raadplegen over dinosaurussen en the galaxy.

DAT we hier niet alleen vrije tijd hebben, maar wel DAT we al twee weken terug hard aan het werken zijn op stage. Evelien assisteert de leerkrachten tijdens de sportactiviteiten. Anne helpt de leerkrachten met het ontwikkelen van ondersteunende communicatie middelen en Dennis houdt zich bezig met het verbeteren van de technische vaardigheden van de kinderen. Momenteel zijn we ook actief bezig met onze bachelorproef, waardoor we verschillende scholen en instituten moeten bezoeken. Zo hebben we al enkele interviews afgenomen, onder andere van Zuster Anastacia van de Zusters van Liefde. Helaas vullen onze weekens zich nu met het maken van schooltaken, waardoor er niet meer veel tijd overschiet om leuke uitstapjes te maken. Maar gelukkige geven de kinderen van onze stage ons enorm veel positieve energie, waardoor we met goede moed aan de schooltaken verder werken.

DAT jullie ons altijd een kaartje of briefje mogen zenden:
Anne, Evelien & Dennis
House no-T-5
Niwasipura
Kotugoda
Sri Lanka

Hier nog dede foto's en tot de volgende update!

Dennis, Anne en Evelien

Vakantie!! op tocht door Sri Lanka met bezoek uit België

Ik ben Dirk , de papa van Dennis en neem even de tijd om iets op zijn blog te zetten tijdens mijn verblijf in Sri Lanka.

Na een lange maar geslaagde vlucht met Ethias zijn we midden in de nacht, 5 uur aangekomen.
Er stond een reus van een Sri Lankees op ons te wachten met een bordje waarop stond 'Happy birthday Dirk, Stefanie en Agnes '. We stapten in de van en reden naar de gereserveerde lodge.
Er viel ons onmiddellijk op dat er veel volk op straat was ondanks het vroege uur.
De dagen beginnen hier zeer vroeg, mensen gaan naar het werk, de bussen en de toeck toecks rijden druk rond, de duizende schurftige straathonden slapen langs de kant van de weg of lopen rakelings langs de drukte van het verkeer.
De nachttemperatuur is 25°C. Ik was helemaal niet moe want in Belgische tijd was het nog maar 1 uur. Bij onze aankomst in Ging aya lodge werden we verwelkomt door de belgische gastvrouw, de valiezen werden naar onze kamer gebracht met een duwkar+ en nog laatste Lion bier gedronken. Dat viel voor onze biernormen zeer goed mee. 10 keer beter dan Heineken en een cocurent met een Stella. Maar dat zegt meer over Heineken dan over Lion. Ik wil nu zo vlug mogelijk onder mijn muggennet gaan liggen want morgenvroeg komt Dennis hier aan en zal hij me komen wakker maken.
Dat is een moment waar ik reeds lang heb naar uitgekeken.
Om 10u konden we mekaar voelen, omarmen, begroeten en een stevige schouderklop geven. Iets later waren Agnes en Stefanie ook wakker en hebben we samen nog snel een mini-ontbijtje gegeten, want daar waren we te laat voor. Na een kajaktochtje op de rivier kwamen we aan de zee, waar we de lokale vissers ontmoetten. De vrouwen waren de vis aan het drogen in de zon en de mannen waren arrack met cola aan het drinken en sambol met manjok aan het eten. Uit beleefdheid dronken we gechambreerde cola en aten we van dat pikante goedje. Hun lodderogen verraadden enige vorm van dronkenschap. Agnes en Stefanie waren als magneten voor de rondhangende jeugd. Dit was dus geen plaats om lang te blijven. Eens terug in onze kajaks genoten we van de zon, planten en vlinders en ook van de geluiden in dit exotische land.
De tweede dag was het tijd om onze euro's te wisselen in roepies. Van gastheer Leo van de lodge kregen we een goed adres om de beste wisselkoers te hebben. Deze transactie zou bijna de hele dag in beslag nemen...

We mochten de fietsen van de lodge lenen en wierpen ons in de drukte van het verkeer. Toen gingen onze ogen pas open. Het is zo druk in de steden, men rijdt hier links, de tuktuks maken een baanvak bij en vliegen overal tussendoor. De vrachtwagens en bussen zijn gemiddeld 40 jaar oud en vervuilen zoveel het het altijd stink naar uitlaatgassen. Het begin stilaan te regenen en we schuilen in een heel chic Bawa-hotel. Het onweer is zo lang en hevig dat we onze fietsen laten staan en onze weg verder zetten met de tuktuk. Na het classieke afpingelen van de prijs, rijdt hij door de straten die rivieren van 30cm diep geworden zijn. Hij brengt ons tot bij het wisselkantoor of wat er moet voor doorgaan. We maken duidelijk door wie we gestuurd zijn en dan kan de deal doorgaan. Het is geen bank maar een horlogeverkopen met veel centen. Hier heeft iedereen wel voor alles een vriend, als die iets kan verdienen hangt er voor de vriend ook iets aan vast.
Gisteren hebben we de tempels, stupa's en ruïnes van Polonaruwa bezocht. Het geloof in Buddha is hier zeer levendig. Er zijn monnikscholen vol kinderen in oranje kledij. Alle toeristische punten zitten vol met apen die, als je niet oplet, je rugzak leeghalen.
Om 5.30u de volgende ochtend schikten we ons in een schamele jeep die ons kwam ophalen voor een safari in het nabijgelegen eco-park. We moesten wel een uur en half rijden vooraleer we de beloofde olifanten tegenkwamen. Uiteindelijk zagen we tussen de mooie natuur, de opkomende zon en de vele vogels toch ook enkele olifanten of waren het grote grijze rotsen, Stefanie zag het verschil niet altijd...

's avonds hebben we ons eens goed laten gaan aan het buffet van een chic hotel. Soms hebben we nood aan wat westers comfort. (en drank)
We sliepen ook nog een nachtje in House of Light waar we de kinderen gelukkig maakten met petjes, gezelschapspelletjes, en chocolade. Na een Buddhagebed en een zegening van de monnik, konden we er tegen voor de volgende dagen.
Een ‘van' komt ons zondagochtend oppikken om 9uur. Het gezeul met onze veel te zware valiezen krijgt hierdoor een oplossing.
Dennis heeft een programma opgesteld waar we kunnen van afwijken als we andere ideeën hebben. De bestuurder waarmee we 5 dagen zullen mee optrekken, kent overal de weg en in ook onze tolk als de mensen geen Engels verstaan. De bezoekjes volgen mekaar op zoals: theeplantages, een theefabriek, watervallen, een aardbeienkwekerij, de tempel van de tand(van buddha), een optreden van de ‘Kandyan dancers'. We bezochten ook een kruidentuin met geneeskrachtige, natuurlijke kruiden waar we alleen maar moesten kijken: ‘only looking', maar op het einde vragen ze een fooi en tonen ze ons de winkel.
We passeerden ook een olifantenweeshuis en volgen de 100 dieren van het park naar de rivier waar ze hun te goed deden aan een wasbeurt. De olifant met 3 poten(hij trapte vroeger op een landmijn) is de attractie.

De reis tussen Nuwara Eliya en Ella hebben we met de trein gedaan omdat de zichten vanuit de trein over de thee- en rijstplantages heel mooi zijn. Bergen, dalen, vergezichten en bloemen wisselen mekaar af. Aangekomen in Ella, beklommen we de ‘little Adam's peak'. Een berg met trappen en paden waar we 1uur over deden om boven te geraken, dit als alternatief voor de echte Adam's peak die 6000 trappen telt. Wie hier aan begint is 8 uur kwijt en houdt er 3 dagen stramme spieren aan over. Na onze beklimming voor watjes dus, lieten mijn reisgenoten zich eens flink onder handen nemen in een Ayurveda-centre en ze hielden er een heel vettig kopke aan over. Ondertussen maakte ik een wandelingetje door het stadje ‘Ella' op zoek naar een goed restaurant voor 's avonds.
We sluiten ons verlof af aan de kust. Onze driver zet ons af aan een mooi hotel met zwembad en we danken hem voor bewezen diensten. De laatste dagen doen we het wat rustiger aan, minder cultuur, meer zwemmen, wandelen, snorkelen, bootje varen met een visser,... We bezoeken het oude Hollandse fort op het schiereiland van Galle, eindelijk eens een stad die er wat gezellig uitziet. Leuk om 's avonds eens rond te wandelen zonder voorbijzoevende bussen en tuterende tuktuks.

Ons laatste hotel is in Bentota waar we nog wat souveniers kopen en naar een bouwwerk van de bekende architect Geoffrey Bawa gaan kijken. 'S Avonds taxiën we richting luchthaven, waar we Dennis nog een laatste keer vastpakken. Ik weet ongeveer al hoe dit zal voelen, we deden dit 4 maanden geleden al eens in Zaventem.
Hier eindigt mijn blogopdracht want zondag stappen we in het vliegtuig. Tot heel binnenkort in België!
Groetjes,
Dirk

PS: hier nog enkelefoto's ter illustratie

PS2: ik (Dennis) wil papa toch efkes bedanken om een stukje van zijn kostbare tijd hier in Sri Lanka te spenderen aan het schrijven van bovenstaand tekstje. Goed gedaan Pa'ke! ;-)

laatste weken House of Light

KOHOMEDE?? Mamme hari hondai! (hoe gaat het ermee? Met mij heel goed)

De laatste twee weken van Januari zijn weer redelijk druk geweest. We moesten stilaan afscheid nemen van alles en iedereen in House of Light, er waren nog 3 deadlines van taken, we moesten ons visum laten verlengen om nog eens 3 maanden in Sri Lanka te mogen verblijven, we wilden nog een meerdaagse boeddhistische meditatie volgen en daartussendoor hebben we nog toffe spelletjes gespeeld met de jongens en hebben we ze de laatste Engelse lesjes en hun verdiende diploma gegeven!
Dat is ongeveer de samenvatting. Hieronder staat wat meer uitleg voor diegenen die graag lezen ;-)

In Colombo moesten we zijn om ons toeristenvisum te verlengen voor nog eens 3 maanden. We zijn hier officieel als toerist omdat de overheid al veel last heeft gehad met te kritische vrijwilligers, waardoor de helpende handen eigenlijk niet gewild zijn hier. Die man op de 4de verdieping van de immigratiedienst vroeg dus waarom we nog eens zo een lange periode in Sri Lanka wilden blijven: 'we willen nu graag de Westkust zien, we hebben alleen nog maar tijd gehad voor de oostkust en het zuiden.' 'And you are not working here?':vroeg hij, 'No, no, just a holiday!': zeiden we in koor. Volgens mij maakte het hem niet uit wat we allemaal uitspookten, als hij zijn standaardvragen maar gesteld had en als het standaardantwoord maar gegeven werd. Zonder veel verwikkelingen betaalden we €81 en kregen we een stempel in ons internationaal paspoort. Missie geslaagd.

Omdat we die dag toch kort bij de kust waren,zijn we ook even naar het strand geweest. Daar was een internationaal volleybaltoernooi bezig. We namen meteen plaats op de tribune en supporterden voor Sri Lanka, India en ik kon het niet laten om ook voor die van Kazachstan te supporteren. Zij hebben het vrouwentoernooi dan ook gewonnen ;-)

Tijd om te bezinnen en te mediteren. We wilden meer te weten komen over het Boeddhisme en al zijn aspecten en daarom had Aruna ons een Boeddhistisch klooster aanbevolen om te leren hoe je moet mediteren. Na 40 minuten rijden over 10km, waren we aangekomen in de jungletempel. Het was er heel rustig en stil, alleen vogels en af en toe eens een gong waren er te horen. In onze zedige witte gewaden werden we naar een huis geleid waar we zouden verblijven. Niet veel later kwam er een ‘Engels'-sprekende monnik naar ons. Hij gaf ons wat uitleg en 13 zinnetjes die we de volgende 10uur zouden moeten opzeggen in ons hoofd. We deden ons best en zaten 15 minuten individueel te mediteren. Zoals het hoort, maar ik ben er niet echt voor gemaakt om op mezelf steeds hetzelfde zinnetje op te zeggen. Ik had eigenlijk gedacht dat we, zoals in HoL, samen met de monniken meditatieteksten zouden opzeggen in het Engels in plaats van in het Pali dan of dat we enkele technieken zouden aangeleerd krijgen om ons te kunnen concentreren op één ding en om tot rust te komen. Spijtig, maar dat was dus niet het geval. Omdat het echt niet was wat we verwacht hadden keerden we vroegtijdig terug naar onze thuisbasis, House of Light.

We vlogen er terug in met de laatste Engelse lesjes waarbij ik alles nog eens herhaalden wat ze al geleerd hadden bij ons. Er waren nog oefeningen niet ingevuld dus kregen ze de tijd om heel hun schriftje aan te vullen en nog een beetje op te vrolijken met kleurpotloden. Mijn 6 jongens werkten voortreffelijk, een voorbeeld voor de Vlaamse leerlingen! ;-)

Omdat het heel warm was en omdat we daar al lang zin in hadden, speelden we waterspelletjes in estafettevorm. GEWELDIG LEUK vonden ze het allemaal. De jongens speelden de spelletjes met volle overgave, een man die mee eten was komen doneren, speelde ook mee (daar staat geen leeftijd op hé) en iedereen die niet meespeelde stond langs de kant te genieten van het algemeen jolijt!
Op de laatste avond in ons Sri Lankaans gezin, 27 januari, maakten Anne, Evelien en ik nog Belgische pannenkoeken voor de jongens die ze met heel veel smaak opaten. Na het pannenkoekenfestijn, in sommigen zaten ook stukjes appel of ananas, gaven we alle jongens hun diploma voor het succesvol afwerken van de Engelse lessen. De volwassenen kregen een diploma voor ‘taking care for us' omdat we altijd behandeld zijn geweest als hun eigen kinderen, of zelfs beter.
Dan was het tijd om in te pakken en goedendag te zeggen aan mijn kamer en aan alle bewoners van het huis. Iedereen hield zich sterk maar vooral Tilaka, onze mama van de afgelopen 3 maanden, kreeg een krop in de keel. Ze vroeg om onze adressen en telefoonnummers op 3 plaatsen op te schrijven om zeker contact te kunnen houden. We namen afscheid, pakten elkaar nog eens vast en de volgende ochtend vertrokken we samen met Aruna met het busje naar onze volgende stageplaats.

In het weekend kookten we daar meteen al zelf ons potje. En wees maar zeker dat het gesmaakt heeft! Vanaf maandag werkten we dan al mee in de school voor mentaal gehandicapte kinderen: Nisansala genaamd. http://nisansalaboc.com/index.html
Ik amuseerde mij al in het vocational trainingcentre, waar ik al meteen een borsteltje leerde maken! :-) In dit deel van de school zitten de jongens en meisjes die ouder zijn dan 18 jaar. Ze leren er in de tuin werken, borstels en tapijten maken en ze leren er ook lezen, rekenen en schrijven. Heel tof om dit allemaal mee te begeleiden!

Nog een weekje en mijn bezoek is er en ik kijk er enorm hard naar uit! Spijtig dat jullie niet allemaal eens kunnen langskomen, maar ik zie jullie allemaal terug binnen 3 maandjes hé!

Nog een paar dingen:

- Vanaf eind februari zullen we voor de laatste 2 maanden in een huisje verblijven van waar we elke dag naar onze stageplaats zullen gaan. Dit huisje staat in een beschermd domein en in dat domein is er ook een, jawel hoor, ZWEMBAD, ideaal want....
- ...op die drie sportloze maanden met rijst, koekjes, suiker met thee,...ben ik toch wel zo een 4kg bijgekomen!! Dat zwembad zal van pas komen :-)
- Veel plezier allemaal met de vrieskoude en de sneeuw. Maak er een spetterend sneeuwballengevecht van, geniet van de skivakantie, de schaatspartij of de file op de weg.
- Hier is het een maand zon en droog geweest, heel tof, elke dag de planten in de tuin water geven. De laatste dagen is het wel iets minder met veel bewolking en af en toe een hevige regenbui, gelukkig is het altijd 30° en dus maakt dat niet zoveel uit.
Hier nog de foto's

Api ennewa,(ik ben weg)

Dennisaya, Souda of diene van Leuven (dat zich moet weren tussen 2 vrouwen van Antwerpen, 2 van de kempen en 2 van Limburg, maar dat lukt goed!! ;-))