Om er te geraken moesten we eigenlijk al een calvarietocht ondernemen. Onze buren gingen winkelen in Colombo en waren zo vriendelijk om ons tot daar mee te nemen. Om 16.30u namen we de bus naar Ratnapura die al snel héél vol zat, gelukkig hadden wij zitplaatsen. Ik had zelfs een ‘schoon' plaatsje kunnen bemachtigen. ;-) Er kwamen als maar meer mensen en de bus werd voller en voller. Ik kreeg allerlei lichaamsdelen tegen mij gedrukt waarvan ik niet wil weten welke het waren. Die bus begon dan ook nog eens meer op een sauna te lijken. Door mijn bezwete rug had ik ongewild zelfs het vuile zitje gekuisd...
In het holst van de nacht(naar Sri Lankaanse normen toch) om 22.30u moesten we nog op zoek naar een WC (in een privéziekenhuis), avondmaal (SL toastbrood met chocolade en vervoer naar de voet van de berg (45min tuktuk).

Daar lagen ze dan, de eerste trapjes van de Sri Pada (Adam's Peak). Nog een fotootje met ons drie en hopaaa, onze boeddhistische pelgrimstocht begon en dat op goede vrijdag nog wel, het ook tegelijk ook wel Poyaday.
TRAPPEN.
Licht hellend, uit beton en ongelijk. We stopten om het half uur om de rugzakken te wisselen en om het uur voor een bevoorrading van water en SL powerbars (soort Snickers zonder chocolade). Als herboren waren we telkens na elk uur of toch voor even. We gingen alledrie door aan een stevig tempo ook al veranderde de stijl van trappen af en toe. Dan weer stijle trappen, dan vlakkere om de bocht nog trappen en om af te sluiten nog trappen. Soms 30°, soms 40° en op het einde 80° stijl. ZOT. We kwamen met ons drie samen aan. Moe, uitgeput en koud, maar klaar om Boeddha te ‘worshippen' en de zon te zien opkomen. We hadden ongeveer 5 uur gewandeld naar de top en tegen 5.15 begonnen er al wat zonnestralen door de wolken te priemen maar ik kon mijn slaap niet meer bedwingen. Ik viel al rechtstaand in slaap en moest mezelf redden om niet van de trappen te vallen. Ik zette me neer in foetushouding om niet te onderkoelen en gunde mijn oogleden wat rust. Tegen 6u kwam de zon er door en genoten we van het prachtige schouwspel van rood, geel en oranje licht en van opkomende warmte. HEMELS! We genoten nog even en trokken wat foto's.

Wat daarna volgde leek eerder op de HEL. Opnieuw trappen! Deze keer neerwaarts langs de andere kant van de berg, richt de stad Hatton. Mijn benen trilden van mijn lichaam en we namen af en toe pauze met een theetje als ontbijt.
Na 2uur en half waren we beneden en namen we een bus die ons naar het treinstation bracht. Toen die in ‘gang' geduwd was konden we genieten van het prachtige uitzicht of toch die paar minuten dat ik tijdens die veel te hobbelige rit niet in slaap viel.
Wat volgde was de nacht die we niet hadden gehad, een treinrit van 6uur naar Colombo. We werden naar eerste klasse geleid en volgden onze slaapkoppen die zachte slaapzetels zagen. Het was dan wel iets duurder maar hier konden we wèl slapen. Een Duitse vrouw bestelde een koffietje in de trein en kreeg dat mooi opgediend. De trein begon terug te rijden en meteen was er algemene hilariteit toen er nog maar de helft in haar kopje zat. We grapten wat in het rond en die vrouw speelde het spel 'hou zoveel mogelijk koffie in je tas' .En de trein? Die bleef maar schokken...Tja, Sri Lanka...Het uitzicht was dan weer prachtig en de slaapzetels ook...

In Colombo hadden we gereserveerd in ons geliefde hotel: de Cinnamon. We douchten er in de fitnessruimte en deden onze meegesleurde avondkledij aan. Het beste buffet van Sri Lanka was open voor onze hongerige magen. We genoten van het opdoen van verloren calorieën en legden ons nog even in de luxezetels. (Dankuwel Meter en Bompa voor de sponsoring hiervan :-))

Twee bussen, een tuktuk en 32uur later kwamen we weer aan in ons huis. 38uur hadden we ons bed niet gezien en dus kropen we maar snel onder ons muskietennet. Naast alle mooie herinneringen heb ik vandaag (7 en 8/04) nog steeds verzuurde kuiten. Ik zal het maar zien als een goede training en een geweldige ervaring, maar toch niet meteen een tweede keer denk ik...

foto's