Eindelijk een rustige nacht gehad zonder brandalarm! Op tijd opgestaan om onze valiezen te pakken om daarna naar het ontbijt te gaan. Toen we aankwamen roken we het al... Als een echt Sri Lankese moeder, had Miriam speciaal voor ons, jawel, PANNENKOEKEN gemaakt! Geweldig! Met een beetje passievruchtenconfituur, rietsuiker of Nutalla waren ze heerlijk! We zijn echt verwent geweest in de voorbije drie dagen.

We hadden met Aruna, de projectleider van House of Light, afgesproken dat hij ons zou komen halen om 11u. Een man van zijn woord blijkbaar want om 10.30uur was hij er al. De eerst handdruk en de eerste woorden waren meteen heel warm en hartelijk. Ik zie het nog steeds zitten! Hij moest meteen al wel wachten op die drie blanken, onze zakken waren nog niet helemaal gepakt, 'No problem' en 'ask me if you need help', zei hij.
Dan was het tijd om afscheid te nemen van de 4 vrouwen die naar andere projecten gaan en uiteraard ook van Leo en Myriam die voor ons gezorgd hebben zoals voor hun eigen kinderen. Zalige mensen van de Ging Oya Lodge, Allen daarheen ;-)
Al de bagage werd al ingeladen in het blauw buske dat ons na 2.5uur en langs hele mooie en indrukwekkende wegen zou afzetten aan het House Of Light. Daar stonden al een paar kinderen en volwassenen ons op te wachten en al snel kwam ze allemaal eens kijken naar de nieuwe leden van hun grote gezin. Want dat is de filosofie van Aruna. Alle weesjongens en mensen in het huis behoren tot hetzelfde grote gezin, wij nu dus ook.
Na wat onwennige woorden met de kinderen en wat handen en glimlachjes geven aan iedereen, kregen we al meteen een lekkere maaltijd voorgeschoteld. Ze weten hier duidelijk al dat die westerlingen een zwak maagesken hebben en dus wordt er voor ons apart gekookt. Heel vriendelijk! :-)

Kruiden, rijst, groeten, fruit(stervruchten, mango, appels, bananen,...), kokosnoten, een grote wasbak, koeien, speeltuigen,... Dat was wat we ongeveer allemaal gezien hebben tijdens de rondleiding in de tuin. Het zijn de kinderen zelf die de tuin onderhouden en ze doen dit blijkbaar heel goed! De mango's en bananen waren al heel lekker ;-)
Ondertussen was het al 16.45u geworden. Dit is de periode dat de jongens aan hun huiswerk werken. We zagen dit en gingen meteen eens een kijkje nemen, ook in hun schriftje: niet te ontcijferen wat daar allemaal in getekend staat. Als die woorden in het singhala..., echt Chinees voor mij! Dan kwam er één van de jongen aandraven met een boekje van de grote leiders van alle landen. Hij wees meteen het stukje over België aan met een foto van.... De enige echte Herman van Rompuye! Lachen was dat, zeker als die jongen die naam uitsprak ?. Na een partijtje duimworstelen was het ijs gebroken en begonnen we al te ravotten met de kinderen. 'Het komt goed, maar het gaat ook wel vermoeiend zijn', dacht ik meteen....

Nog een verrijkende ervaring waar ik toch wel iets over wil zeggen:
's Avonds wordt er eten gebracht door buitenstaanders. Vandaag waren dat hele goede vrienden van Aruna. Het was voor hen een hele speciale dag vandaag omdat hun vader vandaag 3 jaar geleden overleden was. Vorig jaar waren ze op deze dag ook op het project met eten voor de jongens. Ze doen dit om hun vader te gedenken en terwijl een goede daad te verrichten. Voor dat er gegeten werd, werd er zeker 20 minuten gebeden voor een met rode en blauwe ledlampjes verlicht Boeddhabeeld. Heel intrigerend. Dan kregen de jongen eten op hun bord en gingen ze aan tafel achter hun bord staan. Dan spraken ze allemaal samen ook nog een hele reeks dankwoorden uit aan het adres van Lord Boeddha om de mensen te bedanken die het eten brachten. Dan pas begonnen ze er aan en werd het muisstil.
Dan kwam één van de zonen van die gestorven vader naar ons voor een gesprekje. Terwijl we naar de Boeddhabeelden aan het staren waren, vroeg hij ons of we er iets vanaf wisten. Anne, Evelien en ik zeiden meteen volmondig 'neen'. Hij begon meteen uit te leggen dat het boeddhisme eigenlijk geen godsdienst is, maar een visie dat je volgt om een goed leven te leiden. Heel interessante gesprekken, die opeens onderbroken moesten worden omdat alle 18 jongens van het huis op hun knieën gingen voor de mensen die het eten brachten. Ik kreeg meteen kippenvel...
Nog een praatje met Aruna en op tijd naar onze kamers om ons nog wat te installeren en om wat ervaringen en indrukken neer te schrijven of typen.
Anne en Evelien liggen in de kamer naast mij, maar we zitten wel bij elkaar tot als we gaan slapen!
Slaapwel!